خطاب به رئیس‌ جمهورجنایتکار رژیم جمهوری اسلامی: درباره سرکوب، زندان و اعدام مردم ایران پاسخ دهید

 

در سازمان ملل، مسعود پزشکیان گفت: «ما تروریست نیستیم.»

اما مسئله فقط این نیست که یک حکومت خودش را چه می‌نامد.

مسئله این است که با مردم خودش چه می‌کند.

وقتی حکومت از صدای یک زن می‌ترسد،

از مسلمان زادهایی که به مسیحیت تغییر دین داده اند میترسد،

از مراسم عبادی بهاییان می ترسد

از موی یک دختر می‌ترسد،

از اعتراض یک دانشجو می‌ترسد،

از قلم یک روزنامه‌نگار می‌ترسد،

از ترانه یک خواننده می‌ترسد،

از دوربین یک فیلم‌ساز می‌ترسد،

از تجمع مردم می‌ترسد،

و حتی از یک جمله در شبکه‌های اجتماعی می‌ترسد،

دیگر مسئله فقط «امنیت ملی» نیست.

مسئله، حکومتی است که برای حفظ قدرت، آزادی مردم را تهدید می‌بیند.

پس دیگر نمی‌توان همه‌چیز را با چند واژه رسمی مثل «حفظ امنیت»، «اغتشاش»، «اقدام علیه امنیت ملی» یا «مقابله با دشمن» توضیح داد.

وقتی یک حکومت برای ساکت کردن مردمش زندان، شکنجه، سانسور و اعدام به کار می‌گیرد، مسئله فقط سیاست نیست. مسئله ترس است.

ترسی که از بالا تولید می‌شود و به پایین تزریق می‌شود.

ترسی که وارد خانه می‌شود.

وارد دانشگاه می‌شود.

وارد کلیسا می‌شود.

وارد روزنامه می‌شود.

وارد استودیو موسیقی می‌شود.

وارد سینما می‌شود.

و در نهایت، وارد ذهن انسان می‌شود.

مردم یاد می‌گیرند پیش از حرف زدن اطرافشان را نگاه کنند.

پیش از نوشتن یک جمله فکر کنند.

پیش از خواندن یک ترانه حساب کنند.

پیش از شرکت در یک تجمع وصیت کنند.

این یعنی حکومت فقط بدن انسان را کنترل نمی‌کند.

ذهن او را هم محاصره می‌کند.

و شاید خطرناک‌ترین شکل سرکوب همین باشد: زمانی که مردم آن‌ قدر از عواقب حرف زدن می‌ترسند که دیگر حکومت مجبور نیست همه را بازداشت کند. مردم خودشان، پیش از رسیدن مأمور، خودشان را سانسور می‌کنند.

در سپتامبر ۲۰۲۶، دیده‌بان حقوق بشر گزارش کرد که از مارس تا پایان اوت همان سال، دست‌کم ۵۹ مرد با اتهامات سیاسی یا امنیتی مبهم و پس از روندهایی که این سازمان آنها را به‌شدت ناعادلانه توصیف کرده، اعدام شده‌اند. شماری از آنان در ارتباط با اعتراضات بازداشت شده بودند.

پس وقتی مقام‌های جمهوری اسلامی در سازمان ملل درباره قربانی بودن ایران سخن می‌گویند، باید یک سؤال دیگر هم شنیده شود:

قربانیان داخل ایران چه؟

چه کسی درباره مادری حرف می‌زند که نمی‌داند فرزند بازداشت‌شده‌اش کجاست؟

چه کسی درباره نوکیشان مسیحی و بهاییان حرف می زند که به جرم عبادت و اعتقادشان شکنجه میشوند؟

چه کسی درباره جوانی حرف می‌زند که تنها جرمش اعتراض بوده؟

چه کسی درباره زندانی‌ای حرف می‌زند که اعترافش زیر فشار گرفته شده؟

چه کسی درباره نویسنده‌ای حرف می‌زند که جمله‌اش را پاک می‌کند؟

چه کسی درباره خواننده‌ای حرف می‌زند که صدایش را خفه می‌کند؟

چه کسی درباره خانواده‌ای حرف می‌زند که از یک تماس تلفنی نیمه‌شب می‌ترسد؟

و چه کسی درباره مردمی حرف می‌زند که دهه‌هاست مجبور شده‌اند برای حقوقی بجنگند که در یک جامعه آزاد باید بدیهی باشد؟

حق حرف زدن.

حق اعتراض کردن.

حق انتخاب کردن.

حق عبادت کردن.

حق نترسیدن.

ایران فقط ساختمان‌های حکومتی، سپاه، زندان‌ها و تریبون‌های رسمی نیست.

ایران، آن مادری است که منتظر فرزندش مانده.

ایران، آن دختری است که می‌خواهد خودش انتخاب کند چگونه زندگی کند.

ایران، آن جوانی است که می‌خواهد بدون ترس اعتراض کند.

ایران، آن نویسنده‌ای است که می‌خواهد حقیقت را بنویسد.

ایران، آن هنرمندی است که می‌خواهد بدون اجازه حکومت خلق کند.

نویسنده با بیان این که ایران مساوی با حکومت جمهوری اسلامی نیست.

ایران قبل از هر چیز، مردم آن است.

مردمی با تاریخ، فرهنگ، زبان، ایمان، هنر، خانواده‌ها، آرزوها و آینده‌ای که بسیار بزرگ‌تر از هر حکومت و هر دوره سیاسی است.

حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند.

اما ایران و مردم ایران باقی می‌مانند 

این دست نوشته را به پایان می رساند

حسام عطارزاده

At the United Nations, Masoud Pezeshkian said: “We are not terrorists.”

But the issue is not simply what a government calls itself.

The issue is what it does to its own people.

When a government is afraid of a woman’s voice,

is afraid of those born Muslim who have converted to Christianity,

is afraid of Baha’i religious ceremonies,

is afraid of a girl’s hair,

is afraid of a student’s protest,

is afraid of a journalist’s pen,

is afraid of a singer’s song,

is afraid of a filmmaker’s camera,

is afraid of people gathering together,

and is even afraid of a single sentence on social media,

then the issue is no longer only “national security.”

The issue is a government that, in order to preserve its power, sees the freedom of the people as a threat.

So everything can no longer be explained with a few official phrases such as “maintaining security,” “rioting,” “acting against national security,” or “confronting the enemy.”

When a government uses prison, torture, censorship, and execution to silence its people, the issue is not only politics. The issue is fear.

Fear that is produced from above and injected downward.

Fear that enters the home.

Enters the university.

Enters the church.

Enters the newspaper.

Enters the music studio.

Enters the cinema.

And finally, enters the human mind.

People learn to look around before they speak.

To think before writing a sentence.

To calculate the consequences before singing a song.

To write their will before taking part in a gathering.

This means that the government does not only control the human body.

It also lays siege to the mind.

And perhaps the most dangerous form of repression is this: when people become so afraid of the consequences of speaking that the government no longer has to arrest everyone. People censor themselves before the officer even arrives.

In September 2026, Human Rights Watch reported that from March through the end of August of that year, at least 59 men had been executed on vague political or security-related charges and after proceedings that the organization described as grossly unfair. Some of them had been arrested in connection with protests.

So when officials of the Islamic Republic speak at the United Nations about Iran being a victim, another question must also be heard:

What about the victims inside Iran?

Who speaks about the mother who does not know where her detained child is?

Who speaks about Christian converts and Baha’is who are tortured because of their worship and beliefs?

Who speaks about the young person whose only crime was protesting?

Who speaks about the prisoner whose confession was obtained under pressure?

Who speaks about the writer who deletes a sentence?

Who speaks about the singer whose voice is silenced?

Who speaks about the family that is afraid of a midnight phone call?

And who speaks about a people who, for decades, have been forced to fight for rights that should be taken for granted in a free society?

The right to speak.

The right to protest.

The right to choose.

The right to worship.

The right not to be afraid.

Iran is not only government buildings, the Revolutionary Guards, prisons, and official podiums.

Iran is that mother waiting for her child.

Iran is that girl who wants to choose for herself how to live.

Iran is that young person who wants to protest without fear.

Iran is that writer who wants to write the truth.

Iran is that artist who wants to create without the government’s permission.

The writer, by stating that Iran is not the same as the government of the Islamic Republic,

brings this handwritten piece to an end.

Iran, before anything else, is its people.

A people with a history, culture, language, faith, art, families, dreams, and a future far greater than any government or any political era.

Governments come and go.

But Iran and the people of Iran remain.

BY:Hesam Attarzadeh