احضار لیدا آلکسانی، شهروند مسیحی، برای تحمل هشت سال حبس

مقامات قضایی روز پنجشنبه با ارسال احضاریه به لیدا آلکسانی، شهروند مسیحی ارمنی‌تبار و همسر ژوزف شهبازیان، زندانی عقیدتی که در حال تحمل ۱۰ سال حبس در زندان اوین است، سه روز به او فرصت دادند تا خود را برای اجرای حکم هشت سال حبس به زندان معرفی کند. در پی یورش مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، با همراهی یک مأمور زن، به منزل این زوج ارمنی، لیدا آلکسانی در ۲۳ فروردین‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شد. لیدا آلکسانی پس از حدود یک ماه بازداشت، با سپردن وثیقه سنگین چهار میلیارد تومانی، به‌طور موقت از زندان آزاد شد. این اقدام تنها دو روز پیش از مراسم خاکسپاری مادر ژوزف شهبازیان، خانم ژاسمین، انجام شد؛ در حالی که خانواده در حال آماده‌سازی مقدمات مراسم بودند. این بازداشت در چنین زمان حساسی، فشار روانی و عاطفی مضاعفی بر خانواده وارد کرد. پنج شهروند مسیحی به نام‌های آیدا نجف‌لو، ژوزف شهبازیان و ناصر نورد گل‌تپه، لیدا آلکسانی و یک نوکیش مسیحی دیگر (نام محفوظ)، مجموعاً به بیش از نیم قرن زندان محکوم شده‌اند. این احکام به دلیل باور مسیحی و فعالیت‌های کاملاً مسالمت‌آمیز دینی صادر شده‌اند. ژوزف شهبازیان، ناصر نورد گل‌تپه و یک نوکیش مسیحی دیگر، هر یک به ۱۰ سال و خانم آلکسانی به هشت سال زندان محکوم شده‌اند. آیدا نجف‌لو نیز به اتهاماتی مرتبط با فعالیت‌های مسالمت‌آمیز مسیحی، به ترتیب به ۱۰، پنج و دو سال حبس، در مجموع ۱۷ سال، محکوم شده است؛ اما طبق ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، معمولاً تنها مجازات اشد، یعنی ۱۰ سال حبس، اجرا می‌شود. این احکام در حالی صادر شده‌اند که فعالیت‌های مورد استناد دادستان، از جمله تشکیل کلیسای خانگی، برگزاری جلسات دعا، غسل تعمید، مشارکت در مراسم عشای ربانی و حتی جشن کریسمس، همگی فعالیت‌هایی دینی و مسالمت‌آمیز هستند. خانم آلکسانی به «تبلیغ انحرافی مغایر با دین مقدس اسلام» و «اجتماع و تبانی» متهم شده است. سال‌هاست که حکومت با اتهاماتی از این دست و بدون ارائه اسناد و مدارک معتبر، مسیحیان را راهی زندان می‌کند. صدور احکام سنگین علیه ژوزف شهبازیان و همسرش، لیدا آلکسانی، در حالی صورت می‌گیرد که حکومت بارها مدعی شده است ارمنی‌ها و آشوری‌ها از تمامی حقوق و آزادی‌های دینی برخوردارند. حکومت به‌ویژه با افتتاح ایستگاه متروی «مریم مقدس»، تبلیغات گسترده‌ای در این زمینه انجام داده است.

به یاد علیرضا سپاهی، جوانی که قربانی ماشین اعدام رژیم وحشی اسلامی شد

 

علیرضا سپاهی؛ جوانی که جمهوری اسلامی زندگی‌اش را گرفت، اما نتوانست عشق و آرزوهایش را اعدام کند

سحرگاه دوشنبه ۱۳ مهرماه ۱۴۰۵، برابر با ۵ اکتبر ۲۰۲۶، بار دیگر طناب دار با صدای اذان صبح در زندان دستگرد اصفهان جان جوانانی از فرزندان ایران را گرفت. علیرضا سپاهی، جوانی که هنوز در آغاز راه زندگی بود، به همراه علیرضا رئیسی به دست دستگاه  قتل و جنایت قضایی جمهوری اسلامی اعدام شد.

اعدام علیرضا سپاهی ، برگ سیاه دیگری در کارنامه رژیم خون آشام اسلامی است؛ حکومتی که سال‌هاست با شکنجه، زندان، سرکوب،تجاوز و طناب دار، زندگی و آینده جوانان ایران را نابود می‌کند. علیرضا جوانی بود با هزاران آرزو که حق داشت زندگی کند، عاشق شود و آینده‌ای برای خود بسازد، اما این فرصت برای همیشه از او گرفته شد. تلخ‌تر ازهمه، روایت عشق او و مهشاد کشانی است که بنا بر گزارش‌های منتشرشده، در زندان با یکدیگر ازدواج کردند و حتی از آخرین دیدار محروم ماندند. چه غم‌انگیز است که در سرزمین ما دو جوان به جای جشن ازدواج و آغاز زندگی مشترک، باید در سایه طناب دار با آرزوهایشان خداحافظی کنند.

 جمهوری فاسد اسلامی می‌تواند جان انسان‌ها را بگیرد، اما نمی‌تواند خاطره آنان و خواست آزادی و عدالت را از حافظه مردم پاک کند. علیرضا تنها یک نام در فهرست اعدام‌شدگان نیست؛ او نماد نسلی است که حق زندگی و آینده‌اش قربانی سرکوب شده است.

 نویسنده با بیان این که روزی خواهد رسید که عاملان این جنایت‌ها باید در برابر عدالت پاسخ‌گو باشند. یاد علیرضا سپاهی و همه جان‌باختگان راه آزادی گرامی میدارد ،این دست نوشته را به پایان میرساند.

 نه به اعدام، نه به سرکوب، آری به آزادی و کرامت انسانی. زن، زندگی، آزادی.

حسام عطارزاده 

بهاره آقایی، وکیل دادگستری به ۲۰ سال حبس محکوم شد

 

بهاره آقایی، وکیل دادگستری که در زندان قرچک ورامین محبوس است توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ۲۰ سال حبس محکوم شد.

بر اساس اطلاعات دریافتی ، بهاره آقایی اخیرا توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران، به ریاست قاضی ایمان افشاری، از بابت اتهاماتی از جمله فعالیت تبلیغی علیه امنیت ملی کشور موضوع ماده ۴ قانون تشدید مجازات جرایم علیه امنیت ملی، به ۲۰ سال حبس محکوم شده است.

بهاره آقایی که پس از اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ بازداشت و پس از چندی به زندان قرچک ورامین منتقل شد. وی در طول مدت بازداشت خود، دستکم ۱۵ روز در سلول انفرادی این زندان محبوس بوده است.

بهاره آقایی، وکیل پایه یک دادگستری و دانشجوی رشته حقوق‌ بین‌الملل در دانشگاه تهران است.

هرانا

گزارشی از آخرین وضعیت ترانه و رومینا رحیمی در زندان اصفهان

 

ترانه و رومینا رحیمی، دو خواهر بازداشت‌ شده در جریان اعتراضات دی‌ ماه ۱۴۰۴ و از متهمان پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان»، در زندان دولت‌آباد این شهر به سر می‌برند. ترانه رحیمی در مرحله بدوی به اعدام و ۱۱ سال حبس و رومینا رحیمی به ۳۶ سال حبس محکوم شده‌اند. وکلای آنان به این احکام در دیوان عالی کشور اعتراض کرده‌اند.

یک منبع مطلع از وضعیت این دو خواهر گفت: «احکام ترانه و رومینا نسبت به قبل تغییری نکرده و وکلایشان به احکام صادرشده در دیوان عالی کشور اعتراض کرده‌اند. اخیرا اجازه داده شده است که یک زانوبند طبی در اختیار ترانه رحیمی قرار گیرد. استفاده از این زانوبند به او کمک کرده است بهتر راه برود. وی همچنین یک بار برای انجام ام‌آر‌آی به بیمارستان اعزام شده است.»

ترانه رحیمی در مرحله بدوی از بابت اتهاماتی از جمله «محاربه» به اعدام و ۱۱ سال حبس و رومینا رحیمی بابت اتهاماتی از جمله «معاونت در محاربه» به ۳۶ سال حبس محکوم شده‌اند.

هرانا پیشتر گزارش داده بود که این دو خواهر حدود یک هفته پس از وقایع ۱۸ دی‌ماه در محدوده میدان شهدای اصفهان، توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شدند. آنها پس از بازداشت ابتدا به یکی از مقرهای این نهاد امنیتی واقع در مجموعه دولت‌آباد منتقل و مدتی بعد در سلول‌های انفرادی زندان دولت‌آباد نگهداری شدند. این دو خواهر سپس به بند عمومی منتقل شدند، اما تا مدتی از امکان تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بودند.

در جریان بازجویی‌ها از ترانه رحیمی اظهاراتی مبنی بر وارد کردن ضربه با چاقو به کتف یکی از اعضای سپاه پاسداران که در جریان وقایع آن شب جان باخت، اخذ شده است. از رومینا رحیمی نیز اظهاراتی مبنی بر حضور در محل درگیری گرفته شده، در حالی که به گفته این منبع، وی در هیچ‌یک از درگیری‌های آن شب حضور نداشته است. هر دو خواهر بعداً اعلام کرده‌اند که این اعترافات تحت فشار و شکنجه اخذ شده است. اتهام محاربه در این پرونده به «حمل سلاح سرد و کوکتل مولوتف» مرتبط دانسته شده است.

پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و وقایع رخ‌داده در محدوده این میدان تشکیل شده است. در جریان این وقایع، دو نفر جان خود را از دست دادند که یکی از آنان از اعضای سپاه پاسداران و دیگری یک شهروند بی‌خانمان معرفی شده است. در پی این رویدادها، ۱۶ شهروند بازداشت و تحت تعقیب قضایی قرار گرفتند. ۱۰ متهم این پرونده هر یک به اعدام و ۱۱ سال حبس محکوم و شش متهم دیگر نیز در مجموع به ۱۴۶ سال حبس محکوم شدند.

هرانا

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴؛ برزو رضایی به اعدام محکوم شد

  برزو رضایی، شهروند اهل کرمانشاه که در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده و در زندان تهران بزرگ محبوس است، توسط شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شد.

 آقای رضایی توسط شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران از بابت اتهام «همکاری با دول متخاصم» به اعدام محکوم شده است. حکم مذکور اخیرا به وکیل برزو رضایی ابلاغ شده است.

جلسه رسیدگی به اتهام این شهروند حدود دو ماه پیش در این شعبه برگزار شده بود.

برزو رضایی، شهروند اهل کرمانشاه، در اسفندماه سال گذشته در ارتباط با اعتراضات سراسری بازداشت و به زندان تهران بزرگ منتقل شده است.

جزئیات بیشتر در خصوص روند رسیدگی به پرونده و سایر اتهامات احتمالی مطرح‌شده علیه وی توسط هرانا در دست بررسی است.

اجرای حکم حبس؛ یوسف منزوی بازداشت و به زندان وکیل آباد مشهد منتقل شد

 

 یوسف منزوی، شهروند ساکن مشهد، پس از حضور در شعبه ۹۹۳ اجرای احکام کیفری دادسرای عمومی و انقلاب این شهرستان بازداشت و جهت اجرای حکم یک سال حبس خود به زندان وکیل آباد مشهد منتقل شد.

 آقای منزوی، روز یکشنبه ۱۲ مهرماه، پس از حضور در شعبه ۹۳۳ اجرای احکام کیفری دادسرای عمومی و انقلاب مشهد، جهت تحمل دوران محکومیت خود بازداشت و به زندان وکیل آباد مشهد منتقل شده است.

یوسف منزوی، در تاریخ ۷ مهرماه، اعلام کرد که با دریافت ابلاغیه‌ای جهت اجرای حکم حبس خود به شعبه مذکور احضار شده است.

وی سال گذشته از بابت اتهامات اهانت به رهبری و تبلیغ علیه نظام توسط دادگاه انقلاب مشهد به تحمل یک سال حبس محکوم شده بود.

یوسف منزوی، دانش‌آموخته مقطع کارشناسی ارشد فلسفه غرب از دانشگاه فردوسی مشهد و ساکن این شهر است.

رومینا گلی، شهروند بهائی به حبس و محرومیت اجتماعی محکوم شد

 

رومینا گلی، شهروند بهائی ساکن ساری، توسط شعبه دوم دادگاه انقلاب این شهر به پنج سال و هفت ماه و ۱۶ روز حبس و همچنین به ۱۰ سال محرومیت های اجتماعی محکوم شد.

بر اساس حکمی که توسط شعبه دوم دادگاه انقلاب ساری صادر و به این شهروند ابلاغ شده، خانم گلی از بابت اتهام فعالیت آموزشی یا تبلیغی انحرافی مغایر یا مخل به شرع مقدس اسلام موضوع ماده ۵۰۰ مکرر قانون مجازات اسلامی به پنج سال حبس تعزیری و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی و از بابت اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام موضوع ماده ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی به هفت ماه و ۱۶ روز حبس محکوم شده است.

رومینا گلی در تاریخ ۱۹ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در ساری بازداشت شده بود. همزمان با بازداشت وی، منزل این شهروند مورد تفتیش قرار گرفت و شماری از وسایل دیجیتال شخصی و کتاب‌های مذهبی مرتبط با آیین بهائی توسط ماموران ضبط شد.

در تاریخ ۲۰ اردیبهشت ماه، جلسه بازپرسی خانم گلی در دادسرای ساری برگزار شد. وی سپس چندی بعد با تودیع وثیقه از زندان آزاد شد.

هرانا

خطاب به رئیس‌ جمهورجنایتکار رژیم جمهوری اسلامی: درباره سرکوب، زندان و اعدام مردم ایران پاسخ دهید

 

در سازمان ملل، مسعود پزشکیان گفت: «ما تروریست نیستیم.»

اما مسئله فقط این نیست که یک حکومت خودش را چه می‌نامد.

مسئله این است که با مردم خودش چه می‌کند.

وقتی حکومت از صدای یک زن می‌ترسد،

از مسلمان زادهایی که به مسیحیت تغییر دین داده اند میترسد،

از مراسم عبادی بهاییان می ترسد

از موی یک دختر می‌ترسد،

از اعتراض یک دانشجو می‌ترسد،

از قلم یک روزنامه‌نگار می‌ترسد،

از ترانه یک خواننده می‌ترسد،

از دوربین یک فیلم‌ساز می‌ترسد،

از تجمع مردم می‌ترسد،

و حتی از یک جمله در شبکه‌های اجتماعی می‌ترسد،

دیگر مسئله فقط «امنیت ملی» نیست.

مسئله، حکومتی است که برای حفظ قدرت، آزادی مردم را تهدید می‌بیند.

پس دیگر نمی‌توان همه‌چیز را با چند واژه رسمی مثل «حفظ امنیت»، «اغتشاش»، «اقدام علیه امنیت ملی» یا «مقابله با دشمن» توضیح داد.

وقتی یک حکومت برای ساکت کردن مردمش زندان، شکنجه، سانسور و اعدام به کار می‌گیرد، مسئله فقط سیاست نیست. مسئله ترس است.

ترسی که از بالا تولید می‌شود و به پایین تزریق می‌شود.

ترسی که وارد خانه می‌شود.

وارد دانشگاه می‌شود.

وارد کلیسا می‌شود.

وارد روزنامه می‌شود.

وارد استودیو موسیقی می‌شود.

وارد سینما می‌شود.

و در نهایت، وارد ذهن انسان می‌شود.

مردم یاد می‌گیرند پیش از حرف زدن اطرافشان را نگاه کنند.

پیش از نوشتن یک جمله فکر کنند.

پیش از خواندن یک ترانه حساب کنند.

پیش از شرکت در یک تجمع وصیت کنند.

این یعنی حکومت فقط بدن انسان را کنترل نمی‌کند.

ذهن او را هم محاصره می‌کند.

و شاید خطرناک‌ترین شکل سرکوب همین باشد: زمانی که مردم آن‌ قدر از عواقب حرف زدن می‌ترسند که دیگر حکومت مجبور نیست همه را بازداشت کند. مردم خودشان، پیش از رسیدن مأمور، خودشان را سانسور می‌کنند.

در سپتامبر ۲۰۲۶، دیده‌بان حقوق بشر گزارش کرد که از مارس تا پایان اوت همان سال، دست‌کم ۵۹ مرد با اتهامات سیاسی یا امنیتی مبهم و پس از روندهایی که این سازمان آنها را به‌شدت ناعادلانه توصیف کرده، اعدام شده‌اند. شماری از آنان در ارتباط با اعتراضات بازداشت شده بودند.

پس وقتی مقام‌های جمهوری اسلامی در سازمان ملل درباره قربانی بودن ایران سخن می‌گویند، باید یک سؤال دیگر هم شنیده شود:

قربانیان داخل ایران چه؟

چه کسی درباره مادری حرف می‌زند که نمی‌داند فرزند بازداشت‌شده‌اش کجاست؟

چه کسی درباره نوکیشان مسیحی و بهاییان حرف می زند که به جرم عبادت و اعتقادشان شکنجه میشوند؟

چه کسی درباره جوانی حرف می‌زند که تنها جرمش اعتراض بوده؟

چه کسی درباره زندانی‌ای حرف می‌زند که اعترافش زیر فشار گرفته شده؟

چه کسی درباره نویسنده‌ای حرف می‌زند که جمله‌اش را پاک می‌کند؟

چه کسی درباره خواننده‌ای حرف می‌زند که صدایش را خفه می‌کند؟

چه کسی درباره خانواده‌ای حرف می‌زند که از یک تماس تلفنی نیمه‌شب می‌ترسد؟

و چه کسی درباره مردمی حرف می‌زند که دهه‌هاست مجبور شده‌اند برای حقوقی بجنگند که در یک جامعه آزاد باید بدیهی باشد؟

حق حرف زدن.

حق اعتراض کردن.

حق انتخاب کردن.

حق عبادت کردن.

حق نترسیدن.

ایران فقط ساختمان‌های حکومتی، سپاه، زندان‌ها و تریبون‌های رسمی نیست.

ایران، آن مادری است که منتظر فرزندش مانده.

ایران، آن دختری است که می‌خواهد خودش انتخاب کند چگونه زندگی کند.

ایران، آن جوانی است که می‌خواهد بدون ترس اعتراض کند.

ایران، آن نویسنده‌ای است که می‌خواهد حقیقت را بنویسد.

ایران، آن هنرمندی است که می‌خواهد بدون اجازه حکومت خلق کند.

نویسنده با بیان این که ایران مساوی با حکومت جمهوری اسلامی نیست.

ایران قبل از هر چیز، مردم آن است.

مردمی با تاریخ، فرهنگ، زبان، ایمان، هنر، خانواده‌ها، آرزوها و آینده‌ای که بسیار بزرگ‌تر از هر حکومت و هر دوره سیاسی است.

حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند.

اما ایران و مردم ایران باقی می‌مانند 

این دست نوشته را به پایان می رساند

حسام عطارزاده

چهار سناتور آمریکایی خواهان اولویت‌دادن روبیو به «پیگیری آزادی رضا ولی‌زاده» شدند

 

چهار سناتور دموکرات و جمهوری‌خواه آمریکا با انتشار نامه‌ای خطاب به مارکو روبیو، وزیر خارجۀ ایالات متحده، از او خواستند که آزادی رضا ولی‌زاده شهروند ایرانی-آمریکایی و روزنامه‌نگار پیشین رادیو فردا از زندان جمهوری اسلامی را «با اولویت ویژه» پیگیری کند.

برایان شَتز و جکی روزِن سناتورهای دموکرات هاوایی و نوادا، و مارشا بلَک‌برن و دیوید مک‌کورمیک سناتورهای جمهوری‌خواه تنسی و پنسیلوانیا امضاکنندگان این نامه بودند که روز سه‌شنبه ۳۱ شهریورماه، همزمان با دومین سالگرد حبس رضا ولی‌زاده منتشر شد.

این چهار سناتور در این نامه‌ نوشته‌اند: «ما خواهان این هستیم که آزادی و شرایط مناسب رضا ولی‌زاده، از طریق همۀ کانال‌های دیپلماتیک موجود با مقام‌های ایرانی دنبال شود».

رضا ولی‌زاده از دو سال پیش در ایران زندانی است و دورۀ محکومیت ۱۰ سالۀ خود را طی می‌کند. او به جرم «همکاری با کشور متخاصم» محکوم به ۱۰ سال حبس شد. وزارت خارجۀ ایالات متحده، ضمن محکوم کردن بازداشت این روزنامه‌نگار، این اقدام را «اشتباه و ناعادلانه» خوانده است.

رضا ولی‌زاده به مدت ۱۰ سال با رادیو فردا همکاری داشت. به‌گفتۀ این چهار سناتور، شهروندی ایالات متحده و همکاری او با رادیو فردا باعث محکومیتش شده است.

رادیو فردا زیر مجموعۀ رادیو اروپای آزاد/ رادیو آزادی است که با بودجۀ مصوب کنگرۀ ایالات متحده و زیر نظر سازمان رسانه‌های جهانی ایالات متحده (USAGM) فعالیت می‌کند. این رسانه اما از نظر روزنامه‌نگاری مستقل است و کنگره یا دولت آمریکا در تصمیم‌گیری‌های سردبیری آن دخالتی ندارند.

به نوشتۀ سناتورهای امضاکنندۀ نامه، سلامت رضا ولی‌زاده در طول بازداشت در زندان اوین تهران، «به‌شکلی قابل توجه» آسیب دیده‌ و مسئولان ایرانی، امکانات درمانی، از جمله داروهای آسم را هم از او دریغ کرده‌اند.

نویسندگان نامه تأکید کرده‌اند که «هر روزی که از دورۀ حبس آقای ولی‌زاده می‌گذرد، جان او بیشتر به خطر می‌افتد».

گذشته از سالگرد بازداشت رضا ولی‌زاده، انتشار این نامه همزمان شده با مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک؛ جایی‌که دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده در همین روزِ سه‌شنبه سخنرانی کرد و بخش قابل توجهی از سخنانش را هم به موضوع ایران اختصاص داد.

صدای آمریکا

تهدید ایرانیان خارج از کشور از طریق هک یک تابلوی ترافیک در لس‌آنجلس

 

یک تابلوی دیجیتالی ترافیک در یکی از بزرگراه‌های پرتردد شهر لس‌آنجلس که به محل کار و زندگی جامعه ایرانیان این منطقه نزدیک است، با انتشار تصاویری تهدید‌آمیز علیه ایرانیان مخالف حکومت هک شد.

به‌ دنبال هک این تابلو، تصویر وب‌سایت «گورکن» که جمهوری اسلامی برای شناسایی ایرانیان مخالف حکومت در خارج از کشور راه‌اندازی کرده‌، به نمایش درآمد.

این وب‌سایت،‌ هدف از این اقدام را «کارزار ملی برای شناسایی و مجازات خائنان به میهن» معرفی کرده است.

هنوز مشخص نیست که این تابلو از داخل ایالات متحده هک شده یا خارج از این کشور.

روزنامه نیویورک پست نوشته که این اتفاق، ایرانیان مخالف حکومت را که ساکن این شهر هستند نگران کرده است.

رهگذران این تابلو را در بزرگراه ۴۰۵، نزدیک «پرشِن اسکوئر» در وست‌وود، مشاهده کردند.

این تابلوی ترافیکی توسط اداره حمل‌ونقل کالیفرنیا اداره می‌شود. این نهاد وقوع این دسترسی غیرمجاز و نمایش پیام غیرمجاز بر روی آن را تأیید کرده است.

این اداره اعلام کرده که «بررسی و تحقیقات میدانی درباره پیام نمایش‌داده‌شده و سوابق دسترسی به سیستم همچنان ادامه دارد.»

جمهوری اسلامی جز وب‌سایت گورکن، یک سامانه امنیتی-اطلاعاتی با عنوان «علاج» نیز به راه انداخته بود و از ایرانیان خارج از کشور می‌خواست اطلاعات یکدیگر را در اختیار این سامانه قرار دهند.

این سامانه که شماری از فعالان سیاسی-مدنی در شبکه‌های اجتماعی، آن را «ترغیب ایرانیان برای جاسوسی از یکدیگر» ارزیابی کرده‌ بودند، چند روز پس از راه‌اندازی از دسترس خارج شد.

رادیو فردا

فشار قضایی بر غزل مرزبان؛ هشدار درباره صدور حکم «حد ارتداد» در صورت امضانکردن توبه‌ نامه

 

غزل مرزبان، نوکیش مسیحی کاتولیک محبوس در زندان اوین، در اعتراض به ممانعت مسئولان از تحویل کتاب مقدس، تهدید به صدور حکم ارتداد و تداوم محرومیت از ملاقات، از روز شنبه ۲۸ شهریورماه دست به اعتصاب غذای خشک زده است.

یک منبع آگاه به محبت نیوز گفت: «خانم مرزبان به‌ منظور تحمل فشار روحی و افسردگی ناشی از حبس، بارها طی درخواست‌های کتبی خواهان دسترسی به کتاب مقدس و دعاهای کاتولیک برای آرامش روحانی خود شده بود. با این حال، مسئولان زندان به این درخواست‌ها پاسخ مناسبی نداده و اعلام کرده‌اند تنها کسانی که “مسیحی‌ زاده” هستند حق داشتن کتاب مقدس در زندان را دارند.»

به گفته این منبع، مسئولان زندان اوین حتی درخواست ورود کتاب مقدس برای یک زن زندانی شهروند بریتانیا را که مسیحی‌زاده است نیز رد کرده‌اند. این در حالی است که طبق آیین‌نامه سازمان زندان‌ها، داشتن کتاب مقدس برای یک فرد مسیحی مجاز است.

این منبع آگاه در ادامه به تشدید فشارهای قضایی بر این زندانی اشاره کرد و افزود:

« حسینی، قاضی اجرای احکام، به صراحت به غزل مرزبان اعلام کرده پرونده ارتداد او همچنان باز است و در صورتی که توبه‌نامه امضا نکند، برای وی حکم “حد ارتداد” صادر خواهند کرد.»

بر اساس اطلاعات دریافتی، غزل مرزبان در اعتراض به این رفتارهای تبعیض‌آمیز و فشارها، اعتصاب غذای خشک خود را به‌صورت کتبی به مسئولان زندان اعلام کرده و تأکید داشته که از نوشیدن آب‌ قند و مایعات نیز امتناع خواهد کرد. با این حال، مسئولان زندان به او اعلام کرده‌اند که نامه اعتصاب غذای وی را به مراجع مسئول و ذی‌ربط منعکس نخواهند کرد.

تداوم این فشارها در حالی است که محرومیت غزل مرزبان از ملاقات با خانواده همچنان ادامه دارد. اکنون حدود سه ماه از آخرین ملاقات وی می‌گذرد و مسئولان زندان هیچ بازه زمانی مشخصی برای پایان این محرومیت اعلام نکرده‌اند.

غزل مرزبان نیمه‌شب ۲۵ دی ۱۴۰۴ در پی یورش مأموران امنیتی به منزلش بازداشت و به بازداشتگاه وزارت اطلاعات منتقل شد. این نوکیش مسیحی کاتولیک پیش‌تر نیز سابقه بازداشت و محکومیت داشته و پس از تحمل دو ماه حبس، در ۱۵ دی ۱۴۰۳ از زندان اوین آزاد شده بود. او پیش‌تر به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به شش ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده بود.

این شهروند مسیحی که فارغ‌التحصیل رشته حقوق است، پیش‌تر به دلیل اتهاماتی از جمله «حضور در انظار عمومی بدون حجاب شرعی» و «سر دادن شعار» تحت پیگرد قرار گرفته بود. بر اساس حکم پیشین، دو ماه از مدت حبس او قابل اجرا و باقی‌مانده مجازات، از جمله حکم شلاق، به مدت پنج سال به حالت تعلیق درآمده بود.

محبت نیوز

آرمین رابر، خواننده رپ و برگزارکننده میتینگ‌های موسیقی بازداشت شد

 

آرمین معروف به «آرمین رابر»، خواننده رپ، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. وی طی سال‌های گذشته در برگزاری شماری از گردهمایی‌های مرتبط با موسیقی رپ در شهرهای مختلف کشور فعالیت داشته است.

این خواننده پس از بازداشت به مکان نامعلومی منتقل شده است.

وی اخیرا نیز در یکی از شهرهای کشور در یک گردهمایی مرتبط با موسیقی رپ، موسوم به «میتینگ رپ»، حضور داشته است. بررسی سوابق فعالیت‌های وی نشان می‌دهد که او طی سال‌های گذشته در برگزاری و نظارت بر چنین گردهمایی‌هایی در شهرهای مختلف از جمله تهران، کرج، گیلان و کرمانشاه نقش داشته است.

در صفحات و کانال‌های مرتبط با فعالیت‌های آرمین رابر، ویدیوهای متعددی از این گردهمایی‌ها و اجراهای رپ منتشر شده است. از جمله در فروردین ۱۴۰۵ ویدیوهایی از یک «میتینگ آرمین رابر» منتشر شد. همچنین پیشتر تصاویری از برنامه‌های مشابه با حضور وی در کرمانشاه و شماری از نقاط دیگر کشور انتشار یافته بود.

تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعات دقیقی در خصوص محل و چگونگی بازداشت و اتهامات مطروحه علیه وی به دست نیامده است.

همزمان، یک رسانه فعال در حوزه موسیقی با انتشار خبری درباره بازداشت این خواننده، به نقل از نزدیکان وی اعلام کرده است که آرمین رابر پیشتر نیز تحت محدودیت قضایی و استفاده از پابند الکترونیکی قرار داشته است. جزئیات مربوط به پرونده پیشین، مدت استفاده از پابند، اتهام یا حکم صادره در این خصوص تاکنون به طور مستقل برای هرانا احراز نشده و کماکان در دست بررسی است.

فعالیت‌های مرتبط با «میتینگ رپ» آرمین رابر دست‌کم به سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۹۰ بازمی‌گردد. در آرشیو صفحات مرتبط با وی، ویدیوهایی از گردهمایی‌های رپ در سال ۱۳۹۳ نیز منتشر شده است. همچنین در یکی از گردهمایی‌های برگزارشده در محله نیاوران تهران در سال‌های گذشته، برگزارکنندگان از حضور پلیس و تغییر محل برنامه خبر داده بودند.

آرمین معروف به «آرمین رابر»، متولد سال ۱۳۷۳، خواننده رپ و از چهره‌های فعال در برگزاری گردهمایی‌ها و اجراهای مرتبط با موسیقی رپ است.

اطلاعات تکمیلی درباره زمان دقیق بازداشت، محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده و وضعیت حقوقی وی در دست بررسی است.

هرانا

حکم اعدام امید گودرزوند چگینی، معترض زندانی، تایید شد

 

بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، حکم اعدام امید گودرزوند چگینی، ۳۷ ساله و از بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه در قزوین، در دادگاه تجدیدنظر تایید شده است. بر اساس این اطلاعات، قاضی داوود تشکری این حکم را تایید کرده است.

به گفته یک منبع مطلع، اتهام گودرزوند چگینی «تخریب ورودی استانداری قزوین» عنوان شده است. او در دفاعیاتش گفته تنها در محل حضور داشته و نقشی در تخریب یا آتش‌زدن نداشته است.

گودرزوند چگینی در زندان چوبیندر قزوین محبوس است. او پس از بازداشت، ۴۰ روز در سلول انفرادی بازداشتگاه اطلاعات سپاه نگهداری شد و بدون دسترسی به وکیل انتخابی محاکمه شد.

این منبع همچنین گفت گودرزوند چگینی پیش‌تر از کارکنان نیروی انتظامی بوده و از این نیرو استعفا داده بود.

ایران اینترنشنال

وحیده حق‌ پرست توسط دادگاه انقلاب مشهد به حبس محکوم شد

وحیده حق‌پرست (نورا حقی)، از بازداشت‌شدگان مراسم هفتم خسرو علیکردی، توسط شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد، مجموعا به چهار سال و چهار ماه حبس محکوم شد.

بر اساس حکمی که توسط شعبه اول دادگاه انقلاب مشهد صادر شده، خانم حق‌پرست بابت اتهام اجتماع و تبانی به سه سال و هفت ماه حبس و بابت اتهام تبلیغ علیه نظام به ۹ ماه حبس محکوم شده است.

یک منبع مطلع در این رابطه گفت که جلسه رسیدگی به اتهامات خانم حق‌پرست، در تاریخ ۱۰ شهریورماه بدون حضور او و وکیل مدافعش برگزار شد. این در حالی است که این شهروند به دلیل بیماری قادر به شرکت در دادگاه نبود و درخواست قانونی برای تغییر وقت جلسه دادگاه ثبت کرده بود.

این شهروند در تاریخ ۲۱ آذر ۱۴۰۴ در مراسم هفتم خسرو علیکردی در مشهد بازداشت شد. وی یک ماه پس از آن با تودیع وثیقه آزاد شد.

وحیده حق‌پرست، معروف به نورا حقی، دانش‌آموخته دکتری در رشته دامپزشکی است.

هرانا

 

نیروهای اداره اطلاعات به‌طور همزمان منازل پنج عضو یک خانواده بهائی و یک محل کار مرتبط با آنان در شیراز را تفتیش کردند. در جریان این اقدام، شماری از وسایل شخصی و تجهیزات الکترونیکی مینا، مهشید، محبوبه، پژمان و پرهام زارع که خواهر و برادر هستند، ضبط شد. همچنین نازنین نیکوسرشت، همسر پژمان زارع، به همراه مینا، مهشید، محبوبه و پرهام زارع برای حضور در بازداشتگاه اداره اطلاعات شیراز موسوم به «پلاک ۱۰۰» احضار شدند.

 ماموران شماری از تلفن‌های همراه، لپ‌تاپ‌ها، کتاب‌ها و تصاویر مرتبط با آیین بهائی، اسناد شخصی، گذرنامه، مدارک شناسایی، هارد اکسترنال، طلا و مقداری ارز را ضبط کردند. یک انبار مرتبط با محل کار پرهام زارع نیز بازرسی شد.

در پایان، نازنین نیکوسرشت، مینا زارع، مهشید زارع، محبوبه زارع و پرهام زارع احضار شدند. بر اساس احضاریه‌های ابلاغ‌شده، این پنج شهروند باید روز اول مهرماه در بازداشتگاه اداره اطلاعات شیراز موسوم به «پلاک ۱۰۰» حاضر شوند.

یک منبع مطلع این خصوص گفت: در جریان مراجعه مأموران به ساختمان محل سکونت پژمان زارع و مینا زارع، هشت مامور اداره اطلاعات با دو خودرو در محل حاضر شدند. چهار مأمور وارد منزل پژمان زارع و همسرش شدند و چهار مأمور دیگر منزل مینا زارع را که در طبقه بالای همان ساختمان قرار دارد، مورد تفتیش قرار دادند.

مأموران تلفن همراه نازنین نیکوسرشت، تعدادی کتاب و تصاویر مرتبط با آیین بهائی، اسناد مربوط به پیگیری‌های حقوقی پژمان زارع و نامه پزشکی قانونی وی را ضبط کردند. همزمان در منزل مینا زارع، مأموران تلفن همراه، تصاویر و کتاب‌های مرتبط با آیین بهائی و شماری از وسایل شخصی او را ضبط کردند. تلفن همراه خانم زارع از ابزارهای مورد نیاز برای فعالیت شغلی وی بوده و با وجود توضیح او در این خصوص، مأموران از استرداد آن خودداری کردند. در منزل پرهام زارع نیز سه تلفن همراه و دو لپ‌تاپ ضبط شد. نیروهای امنیتی همچنین انبار محل کار وی را بازرسی کرده و دوربین نصب‌شده در این محل را با خود بردند.

در جریان تفتیش منزل محبوبه زارع نیز چند تلفن همراه و تعدادی کتاب مرتبط با آیین بهائی ضبط شد. همچنین در منزل مهشید زارع، دو لپ‌تاپ، سه تلفن همراه، مقداری طلا و ارز، یک هارد اکسترنال، گذرنامه و مدارک شناسایی وی توسط مأموران ضبط شد.

به گفته این منبع مطلع مأموران در جریان تفتیش منزل پژمان زارع و نازنین نیکوسرشت، اعضای خانواده را به دلیل اعتقاد به آیین بهائی «نجس» خطاب کرده‌اند. همچنین یکی از مأموران زن، نازنین نیکوسرشت را که هنگام ورود مأموران لباس خواب به تن داشته، به اتاقی برده و او را وادار کرده است در حضور وی لباس خود را تعویض کند.

بخشی از اسناد ضبط‌ شده در منزل پژمان زارع مربوط به شکایت‌ها و پیگیری‌های حقوقی او در ارتباط با بازداشت پیشین وی بوده است. پژمان زارع در دوران بازداشت و پس از آزادی موقت، در اعتراض به نحوه برخورد مأموران و تخلفات صورت‌گرفته در جریان رسیدگی به پرونده خود، نامه‌هایی را خطاب به نهادهایی از جمله دفتر ریاست جمهوری، رئیس قوه قضائیه و کمیسیون اصل ۹۰ مجلس ارسال کرده بود. وی همچنین در ارتباط با آنچه ضرب و شتم و رفتار خشونت‌آمیز بازجویان عنوان کرده، شکایتی را در دادسرای نظامی استان فارس مطرح کرده است. به گفته منبع مطلع ، مأموران در جریان تفتیش  با اشاره به این نامه‌ها و پیگیری‌های حقوقی، خطاب به پژمان زارع با لحنی تمسخرآمیز گفتند: «نامه‌هایی که نوشتی سلام می‌رسانند.»

تا زمان تنظیم این گزارش، از دلایل احضار این شهروندان و اتهامات احتمالی مطرح‌شده علیه آنان اطلاعی در دست نیست.

پژمان زارع در تاریخ ۲۴ اسفندماه ۱۴۰۴ بازداشت شده و پس از طی دوران بازجویی، در تاریخ ۲۴ مردادماه ۱۴۰۵ با تودیع وثیقه از زندان عادل‌آباد آزاد شد.

ایران اینترنشنال