وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران، ۱۴ ژوئیه با صدور ابلاغیهای رسمی، فهرستی از سازمانهای رسانهای «معاند» را منتشر کرد. این فهرست، که شامل شماری از شبکههای تلویزیونی مسیحی فارسیزبان مستقر در خارج از ایران نیز میشود، هرگونه همکاری رسانهای، تبلیغی یا فرهنگی با اشخاص و رسانههای معرفیشده را جرمانگاری کرده و در صورت احراز شرایط قانونی، مشمول مجازات دانست. همچنین، ارسال فیلم، عکس، اطلاعات یا هرگونه محتوای دیگر برای رسانهها و صفحات مجازی خارجی که از نظر حکومت مصداق «اقدام علیه امنیت ملی» تلقی شوند، پیگرد کیفری در پی خواهد داشت.
این ابلاغیه، همزمان با مصادره قدیمیترین کلیسای پروتستان ایران و دستور تخلیه ۲۰ خانواده مسیحی کمدرآمد ساکن در محوطه آن صادر شده است. مقامات به رهبران کلیسا اعلام کردهاند که «دیگر از آمریکا نمیترسند»؛ پیامی که نشاندهنده تغییر لحن و افزایش جسارت در مواجهه با فشارهای خارجی است.
پس از «جنگ» و توافق شکننده میان تهران و واشنگتن برای توقف آن، به نظر میرسد رژیم ایران فرصت یافته تا بار دیگر بر «دشمنان» داخلی خود، بهویژه پیروان ادیانی غیر از اسلام، متمرکز شود.
از زمان آغاز درگیریها، رژیم بیش از ۶۰۰۰ نفر را خودسرانه بازداشت کرده است. در این میان، بسیاری از مسیحیان ایرانی – که یکی از سریعترین جوامع مذهبی رو به رشد در جهان به شمار میروند – نیز گرفتار شدهاند. این روند، یادآور الگویی است که پس از «جنگ ۱۲ روزه» در ژوئن ۲۰۲۵ مشاهده شد. رژیم در حال حاضر به دنبال «قربانی» ساختن است و نوکیشان مسیحی به دلیل اتهاماتی نظیر «اقدام به نمایندگی از ایالات متحده و اسرائیل»، اهداف آسانی محسوب میشوند. رسانههای حکومتی ایران غالباً اعضای این مذهب را همسو با غرب یا «صهیونیست» معرفی کرده و آنها را «دشمن» داخلی جلوه میدهند.
حتی پس از «جنگ ۱۲ روزه» که آشکارا شکست محدودی برای تهران به حساب میآمد، رژیم آزار و اذیت مسیحیان را تشدید کرد. صرفنظر از اینکه تهران خود را پیروز یا شکستخورده در این درگیری بداند، نوکیشان مسیحی بهطور خاص هدف قرار میگیرند. شکست، حس آسیبپذیری رژیم را افزایش داده و به خلق دشمنان ساختگی منجر میشود. از سوی دیگر، یک «پیروزی»، حتی با هزینههای گزاف، رژیم را جسورتر میکند تا باورهای مذهبی متعصبانه خود را بر کسانی که با موجودیتشان این باورها را به چالش میکشند، تحمیل کند. رژیم اکنون بر این باور است که در مواجهه با ایالات متحده دست بالا را پیدا کرده و میتواند سرکوبهای خود را بیپروا تشدید کند. به همین دلیل، به تشدید فشارها علیه مسیحیان روی آورده است؛ اقداماتی که حتی تندروترین ارگانهای رژیم نیز پیشتر از انجام آنها اجتناب میکردند.
در یکی از موارد اخیر، محمد نیکبخت، نوکیش مسیحی و فعال سیاسی که از ماه مارس در بازداشت به سر میبرد، با تهدید اعدام روبرو است. پیش از این، برادران او نیز به اتهام «افساد فیالارض» به دلیل نقش ادعاییشان در سازماندهی اعتراضات ضد رژیم، به اعدام محکوم شده بودند.
شماری از اعضای جامعه مسیحیان ایران ناپدید شدهاند؛ از جمله ماری محمدی، نوکیش مسیحی که اواخر آوریل به مکانی نامعلوم منتقل شد و خانوادهاش ارتباط خود را با او از دست دادهاند.
