سازمان عفو بین الملل در گزارش تازه خود موضوع سرکوب دانشجویان و اساتید توسط حاکمیت در ایران را مورد بررسی قرار داده است.
در این گزارش با اشاره به اینکه مقامات ایرانی در طول سه دهه گذشته «سرکوب بی رحمانه» ای علیه دانشجویان و اساتید به راه انداخته اند، به آزار، بازداشت ، محرومیت از تحصیل دانشجویان و اخراج اساتید به دلیل فعالیت های صلح آمیز و یاعقاید و دیدگاه هایشان پرداخته شده است.
سازمان عفو بین الملل همچنین می گوید که علی رغم قدم های نخستین دولت حسن روحانی برای بازگشت شماری از دانشجویان محروم از تحصیل و اساتید اخراجی، شرایط همچنان «هولناک» باقی مانده است. صدها دانشجو همچنان محروم از تحصیل و بسیاری در زندان هستند. بازداشت های تازه ای نیز بعد از انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس جمهور صورت گرفته است.
«صدای مخالف در دانشگاه سرکوب می شود»
عفو بین الملل در گزارش خود تبعیض گسترده به خصوص علیه زنان و اقلیت های مذهبی را نیز برجسته نموده است.
حسیبه حاج صحراوی، معاون خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین الملل در همین زمینه به سایت این سازمان حقوق بشری گفته است که دانشگاه ها در ایران برای مدت زمان طولانی به عنوان محل بروز اعتراض ها شناخته شده اند و مقامات حکومتی هیچ گاه تحملی برای شنیدن صداهای مخالف در دانشگاه ها نشان نداده اند.
وی می افزاید که برخورد حاکمیت در قبال بیان دیدگاه ها و یا حمایت از فعالین سیاسی مخالف توسط دانشگاهیان، بازداشت، حذف، شکنجه و دستگیری ایشان بوده است.
خانم صحراوی در ادامه به دخالت نیروهای امنیتی و اطلاعاتی در پروسه های انضباطی اشاره نموده و از تلاش های بی وقفه برای تشدید خفقان و محدود کردن آزادی های اکادمیک نام برده است.
گزارش عفو بین الملل همچنین به افزایش شدت شیوه های سرکوب، به خصوص پس از روی کار امدن محمود احمدی نژاد در سال ۱۳۸۴، اشاره کرده است. اسلامی کردن محیط های دانشگاهی و محدودیت پذیرش دختران در دانشگاه ها مانند تغییر محتوای دروسی چون مطالعات زنان برای تاکید بر ارزش های اسلامی و حذف پذیرش از رشته های چون مهندسی معدن نمونه ای از این تلاش ها است.
ستاره دار کردن دانشجویان و محرومیت از تحصیل موقت و دائمی شماری از شهروندانی ایرانی بخش دیگری از این گزارش را به خود اختصاص داده است.
