از ایستگاه مترو مریم مقدس در تهران تا سرکوب مسیحیان در سراسر ایران به دست رژیم اسلامی

 

شهرداری تهران از ایستگاه تازه‌ای در خط ۶ مترو در هفته های اخیر رونمایی کرد؛ ایستگاهی با نام «مریم مقدس (س)» در خیابان نجات‌اللهی. مسئولان شهری هدف را «نمایش احترام به ادیان الهی و همزیستی ادیان در ایران» عنوان کردند!! اما این نماد ظاهراً صلح‌ طلبانه، در تضاد آشکار با واقعیت روزمره‌ی مسیحیان در سراسر ایران است جایی که ده‌ها تن از پیروان مسیحیت به‌ ویژه «نوکیشان مسیحی» در زندان‌های رژیم اسلامی روزگار می‌گذرانند.

رسانه‌های رژیم اسلامی و ملاهای حکومتی از این ایستگاه به عنوان «نمادی از مدارا و احترام متقابل» یاد کردند. اما پیام آن «در تضاد با واقعیت اجتماعی اقلیت‌های دینی اللخصوص مسیحیان و نوکیشان مسیحی در ایران» است. در حالی که مقامات از همزیستی سخن می‌گویند، گزارش‌های بین‌المللی از افزایش بازداشت‌ها، تهدیدها و محاکمه‌های سنگین علیه مسیحیان حکایت دارد.

مطابق گزارش سالانه‌ی سازمان‌های Open Doors، Article18، CSW و Middle East Concern، ایران یکی از ده کشور نخست در فهرست «خطرناک‌ ترین کشورها برای پیروان مسیحیت» است.احکام صادره غالباً شامل ۵ تا ۱۰ سال زندان به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» یا «تبلیغ علیه نظام» است — اتهاماتی که ماهیت مذهبی دارند اما با واژگان سیاسی پوشیده می‌شوند.

حتی مسیحیانِ قومی (ارمنی و آشوری) نیز تحت نظارت امنیتی شدید هستند و اجازه ندارند آیین خود را به زبان فارسی برگزار کنند؛ در نتیجه، هرگونه ارتباط با جامعه‌ی فارسی‌ زبان می‌تواند به عنوان «تبلیغ دینی» تلقی و جرم‌انگاری شود.

در سال‌های اخیر چندین پرونده مورد توجه نهادهای حقوق بشری قرار گرفته است:

نرگس ناصری، عباس سوری و مهران شملویی، سه مسیحی که از اسلام روی گردانده اند، در سال ۲۰۲۴ به بیش از ۴۰ سال زندان محکوم شدند.حامد افضلی و چهار تن دیگر در خوزستان به مجموعاً ۲۵ سال و ۹ ماه حبس به دلیل «برگزاری جلسات دعا» محکوم شدند.لاله ساعتی پس از ۱۵ ماه زندان در ۲۰۲۴ آزاد شد؛اما جرمش «ارتباط با سازمان‌های مسیحی خارج از کشور» عنوان شد!این احکام اغلب بدون دادرسی عادلانه، بدون وکیل مستقل و با فشارهای شدید روانی صادر می‌شوند. برخی بازداشت‌شدگان گزارش داده‌اند که در بازجویی‌ها برای بازگشت به اسلام تحت فشار قرار گرفته‌اند.

رژیم اسلامی ایران در سطح بین‌المللی همواره بر وجود «آزادی مذهبی برای اقلیت‌ها» تأکید دارد، اما در عمل تفاوتی بنیادین میان اقلیت‌های رسمی (ارمنی و آشوری) و نوکیشان مسیحی که از اسلام به مسیحیت ایمان آورده اند قائل است.قانون اساسی تنها سه گروه مذهبی را به رسمیت می‌شناسد: زرتشتیان، یهودیان و مسیحیان قومی. اما کسانی که مسلمان بوده و به مسیحیت گرویده‌اند، از هیچ حمایت قانونی برخوردار نیستند و در معرض تعقیب امنیتی قرار می‌گیرند. به همین دلیل، هزاران ایرانی مسیحی تازه‌ ایمان‌ یافته ناچار به فعالیت پنهانی یا مهاجرت شده‌اند.

نویسنده با بیان اینکه ایستگاه مریم مقدس شاید از نظر معماری یکی از زیباترین نقاط مترو تهران باشد؛ اما این زیبایی نمی‌تواند چهره‌ی زشت نقض نظام‌مند آزادی مذهب توسط رژیم جمهوری اسلامی را پنهان کند و نمادسازی‌های مذهبی اگر با اصلاح قانون، تضمین آزادی وجدان و پایان دادن به تبعیض همراه نشود، چیزی بیش از نقاب تبلیغاتی بر واقعیتی سرکوبگر نخواهد بود.

حسام عطارزاده 

In recent weeks, the Tehran Municipality inaugurated a new station on Metro Line 6 — a station named “Saint Mary (PBUH)” located on Nejatollahi Street. City officials claimed that the goal was to “demonstrate respect for divine religions and religious coexistence in Iran.”

However, this seemingly peaceful symbol stands in stark contrast to the everyday reality faced by Christians across Iran, where dozens of followers of Christianity — especially Christian converts — are spending their days in the prisons of the Islamic regime.

Regime-affiliated media and clerics described this metro station as a “symbol of tolerance and mutual respect.” Yet its message directly contradicts the social reality of religious minorities — particularly Christians and converts — in Iran. While officials speak of coexistence, international reports point to increasing arrests, threats, and harsh sentences against Christians.

According to the annual reports of Open Doors, Article18, CSW, and Middle East Concern, Iran ranks among the ten most dangerous countries in the world for Christians. Sentences often range from 5 to 10 years in prison on charges such as “acting against national security” or “propaganda against the system” — accusations that are religious in nature but disguised in political language.

Even ethnic Christians (Armenians and Assyrians) are under tight security surveillance and are not allowed to hold services in Persian. As a result, any connection with the Persian-speaking community can be deemed “religious proselytizing” and treated as a crime.

In recent years, several cases have drawn the attention of human rights organizations:

• Narges Naseri, Abbas Souri, and Mehran Shamloei, three converts from Islam to Christianity, were sentenced in 2024 to over 40 years in prison.

• Hamed Afzali and four others in Khuzestan received a total of 25 years and 9 months in prison for “holding prayer meetings.”

• Laleh Saati was released in 2024 after serving 15 months in prison, her alleged crime being “contact with Christian organizations abroad.”

These verdicts are often issued without fair trials, without independent legal representation, and under severe psychological pressure. Some detainees have reported being coerced during interrogations to renounce their Christian faith and return to Islam.

The Islamic Republic of Iran repeatedly asserts, at the international level, that “religious freedom for minorities exists.” Yet in practice, there is a fundamental distinction between officially recognized minorities (Armenians and Assyrians) and Christian converts who have turned from Islam to Christianity. The Iranian Constitution only recognizes three religious minorities — Zoroastrians, Jews, and ethnic Christians. Those who have converted from Islam to Christianity are denied any legal protection and face ongoing security persecution. Consequently, thousands of newly converted Iranian Christians are forced to practice their faith underground or flee the country.

The author concludes that while the Saint Mary Station may be one of the most architecturally beautiful points in the Tehran Metro, its elegance cannot conceal the ugly face of the Islamic Republic’s systematic violation of religious freedom. Such religious symbolism, unless accompanied by legal reform, genuine freedom of conscience, and an end to discrimination, remains nothing more than a propaganda mask covering a repressive reality.

By: Hesam Attarzadeh